Praatje bij een plaatje

Blij met een nieuwe fototas

Toen ik een jaar of acht was heb ik voor het eerst bewust gefotografeerd. Op mijn tiende jaar sloeg het fotografie virus echt aan bij mij doordat ik van mijn oma een Agfa Click clack had gekregen. Het is voornamelijk dankzij mijn lagere school leraar Pim Steenbergen dat ik écht ben gaan fotograferen. Een werkweek op school over de natuur zorgde ervoor dat we naar en de Reeuwijkse plassen fietsten toe om daar vogels te gaan fotograferen.

Als één van de weinigen mocht ik een foto maken met meneer Pim’s hele lange telelens. Ik was gefascineerd door de de grootte ervan en was verbaasd hoe dichtbij de Fuut in het water kwam als je door de zoeker keek. Het was voor mij pure magie. Zoiets had ik nog nooit gezien. Dat wilde ik vaker doen.

Ook zelf je eigen foto afdrukken op de verduisterde zolder bovenop de Regina Mundi school bleek een onuitwisbare gebeurtenis. Je belicht een papiertje, stopt het in een bakje en ineens werd de Fuut zichtbaar die ik eerder op de dag in het water had gefotografeerd. Te bizar voor worden, ik snapte er weinig van maar mijn interesse was wakker geworden. Op negen jarige leeftijd ging het foto vlammetje branden.

Nu ben ik vijftig jaar en min of meer kan ik stellen dat ik 41 jaar bezig ben met fotografie. Eénenveertig jaar. Poeh, dat is een lange tijd. En dan te bedenken dat ik nog lang niet met pensioen ga. Er gaan er nog zeker twintig tot vijfentwintig jaar bijkomen. Ik kijk echter niet naar de toekomst, maar naar nu.

Alles wat ik gedaan heb in het verleden telt niet meer. Das war einmal. Vandaag moet het gebeuren. Cursisten weer meer dan gewoon goed lesgeven en geven waar ze voor zijn gekomen. Er moet kwaliteit geleverd worden. Qua lesgeven van mij uit, maar ook de cursisten naar mij toe. Ik leg de lat hoog. Ook dit doe ik inmiddels alweer tien jaar. Als ik niet alle lessen, trainingen meereken die ik daarvoor bij Nikon Europa heb gegeven.

Hoe dan ook, ik ben al 41 jaar druk met fotografie bezig. Tot mijn zeventiende was ik gewoon bezig en daarna altijd zeer intensief. En weet je wat nu het leukste is? Nu, na al die jaren? Ik doe nog steeds wat ik het liefste doe. Fotograferen, ermee bezig zijn, lezen, doen, kijken, lesgeven en een paar websites bijhouden. En oh ja, ik ben ook nog steeds bezig met iets wat het beste fotografie leerboek ter wereld moet gaan worden.

Iedere dag geniet ik met volle teugen van een waanzinnig mooi vak en hobby. Eénenveertig jaar passie liefde en lust. Het houdt maar niet op. En weet je wat nu het allerleukste is?
Stacks Image 17510
Ik heb een nieuwe fototas gekocht. En niet zomaar een tas, maar een hele mooie. Althans, dat vind ik. Een dokterstas voor fotografie. Van het feit dat ik Patrick Mollema na eenenveertig jaar nog steeds zo blij kan zijn als een klein kind omdat ik een nieuwe tas heb gekocht. Ja, dat vind ik bijzonder. Ik ben een heel erg blij en gelukkig mens. Wie kan er zeggen dat hij/zij al eenenveertigig jaar met zijn passie bezig is en nog steeds zo blij als een klein kind kan zijn? Ik hoop nog velen met mij.
Stacks Image 17546
Kijk eens hoe mooi dat leer is. En het ruikt ook zo lekker dat buffel leer. En dan die mooie stiksels. Het is gewoon genieten. Erin zit mijn Fuji apparatuur die zeer waardevol voor mij is. Ook al zo’n bron van geluk en genieten. Fuji camera’s en objectieven zijn gewoon te goed en te mooi om in een lelijke tas te stoppen.

En nu op weg, nieuw bepakt, naar de volgende vijfentwintig jaar.