Corrèze serie foto 2 wit kelfsvlees

Bij de tweede foto voor de serie werk in de Correze ga ik het verhaal over de foto kort houden. Waarom? Omdat ik het een nare foto vond om te maken.
Stacks Image 14745
De opdracht was een boer fotograferen die vele prijzen heeft gewonnen. Het was met niet helemaal duidelijk waarom. Ja iets met koeien dat was wel duidelijk.

Vanaf het moment dat ik de stal binnenstapte had ik meteen het gevoel:” van oh mijn hemel, hoe ga ik hier in hemelsnaam een redelijke foto maken”. De koeien stonden kont aan kont zonder enige tussenruimte over een afstand van 50 meter in een stal. Dat waren de moederkoeien. Alle konten en poten zaten dik onder de stront. En er was totaal geen ruimte voor mij en mijn flitsers. Aan de zijde waar ik de foto heb gemaakt stonden in slagorde opgesteld de kalfjes in tegendraadse richting ten opzichte van de moeders. Ieder kalfje stond precies achter haar eigen moeder. Aan een ketting van minder dan een meter zodat ze geen stro kon eten van de grond, maar ook nauwelijks tot niet kan bewegen. Het hoogtepunt van de dag voor het kalf is dat ze tweemaal daags 10 minuten aan de uier van moeder mag drinken. Daarna moet ze weer snel aan de ketting. Dat is toch geen leven!
Stacks Image 14749
Hierboven zie je een foto tussentijds om mijn licht te controleren. Alle koeienkonten zaten zoals beschreven onder de stront. Zelf moest ik fotograferen met mijn knieën in de stront. De koeien konden niet opzij want het was een heel delicaat proces! Wat dan? Hoe kan dierenmishandeling om wit kalfsvlees op je bord te verkrijgen dit ooit goed maken? Wat is er dan delicaat aan? De koeien konden niet opzij waardoor ik geen enkele ruimte had om te fotograferen. Flitsers kon ik niet of nauwelijks opstellen, want waar dan? Aan de ene kant stonden de kalfjes die wel net genoeg ruimte hadden om mijn flitser om te stoten. Dat dan weer gelukkig wel.

Het hielp ook niet mee dat de boer zelf niet echt een aardige man was. Lomp, onbehouwen en weinig medewerking. Alles was teveel en niets kon er veranderd worden ten behoeve van één goede foto. Met veel pijn en moeite kon er één koe een beetje doorgeschoven worden. Zodat er een kleine opening in het beeld kwam zodat ik “iets” kon fotograferen. Het kon in eerste instantie niet omdat het hele proces wederom als zeer delicaat werd omschreven.

En hoezeer ik het met alles niet eens was, ik heb wel de foto gemaakt. Voor mij is dit een soort protest foto geworden. Mijn boodschap is ook, koop nooit wit kalfsvlees! Het is het niet waard. Je mag als kalf zeven maanden lang na de kont van je moeder kijken. Bewegen kun je je niet. Behalve twee keer per dag als je even aan de tiet mag van je moeder en voor de rest mag je weer de hele dag staan. Staan aan een veel te korte ketting. Liggen kan ook niet met zo’n korte ketting. En als dank voor de medewerking word je na zeven maanden geslacht. Wat een ellendig leven. En alleen maar omdat sommige mensen wit kalfsvlees op hun bord willen hebben. Met vlees eten heb ik geen problemen. Maar wel als de omstandigheden voor de dieren verschrikkelijk zijn.

Het is echter niet mijn taak om op het moment zelf tijdens het fotograferen moeilijk te gaan doen. Ik word betaald om een serie te maken. Wat ik er ook van vind ik doe mijn ding. Nu na afloop kan ik wel protesteren. En daarom nu laten zien waarom je geen wit kalfsvlees moet hopen. Niets doen is geen optie. Het is een foto waar ik totaal niet blij mee ben. En misschien heb ik ook wel onbewust minder goed mijn best heb gedaan om er iets moois van te maken. Gewoon omdat ik het er totaal niet mee eens ben. Technisch zit de foto wel goed in elkaar, dat wel. Ondanks alle problemen dat ik nergens mijn licht kwijt kon, zelf al nergens terecht kon met mijn camera, in de stront zat en er me heel onprettig voelde.

Geen glorieus verhaal over deze foto. Maar het hoort er wel bij. Niet fotograferen is ook een keuze, maar niet de mijne. Nu kan ik laten zien waarom het niet klopt dit verhaal en deze foto, maar dan moet je hem wel eerst maken. Ik ben geen groen rakker, ik ben geen extreme dierenactivist, maar wel een bewust levend mens. Helaas kunnen de kalfjes dat niet zeggen.

De volgende foto bespreking wordt weer leuker en leerzamer. Op fotografisch gebied dan. Dit hoort er echter ook bij. Ik zeg en schrijf altijd wat ik denk. Dus ook nu.