De vooruitgang

Helaas heb ik vandaag mijn laatste schilderles voor de komende negen maanden gevolgd. Mijn eigen cursus seizoen gaat beginnen. Toch nog even voor de laatste keer een blogje hierover schrijven. Niet uit exhibitionisme, want ik kan er geen hout va, maar wel omdat het leuk is. Om het te doen en er over te schrijven.
Als je wilt leren fotograferen moet je de beperkingen van je camera goed leren kennen. Want hoe beter je die kent des te makkelijker kun je daarna fotograferen. Het is eigenlijk continu rekening houden met de onvolkomenheden van die dingen. En daarna kun je nog een keer creatief gaan worden.

Met schilderen is die camera er tussenuit. Die is niet langer je beperking. De enige beperking die ik nu nog tegenkomen ben ik zelf. En in drie weken tijd ben ik al heel wat keren mijzelf tegen gekomen. Waar ik met fotografie eigenlijk heel weinig beperkingen ken, omdat ik de techniek erg goed beheers en de beperkingen van camera’s 100% snap, loop ik tijdens het schilderen opeens keihard tegen mijn eigen beperkingen aan. Heerlijk! Want ik ben toch een partij beperkt! En dan begint het juist interessant te worden. In ieder geval voor mij. Want is dat wel zo, ben ik wel beperkt? Of maak ik mijzelf dat wijs? Dat zou ook kunnen. Ik ga jullie zo weer wat van mijn werk laten zien en dan mogen jullie allemaal in koor zingen:” Ja Patrick, je bent beperkt”. En dan zingen jullie het nog netjes. Mijn grote vraag is hoe ver kan ik komen met mijn beperkingen. Kan ik vooruitgang bereiken? Kan ik straks leuk schilderen? Als ik heel veel oefen kan ik dan misschien toch heel stiekem een beetje goed worden?

Week 1 met schilderen „De gewillige zeemeermin”

_PAT1864


De eventuele vooruitgang begint met mijn eerste schilderij met de titel luidt: Gewillige zeemeermin. Niet dat ik dit van plan was. Ik begon de schilderles niet met het idee:” Kom laat ik eens een gewillige zeemeermin schilderen”. Nee een van mijn mede cursisten had een mooien postkaart meegenomen uit de jaren 20 en die zou ik wel even naschilderen. Niet dus. Beetje eigen stijl en invulling eraan geven mag en kan, Maar dit is totaal iets anders geworden. Nou ja jammer dan. Het was tenslotte pas de eerste keer dat ik met de schilderkwast aan de slag ging. Goed excuus Patje, goed bedacht.

Ik had nog 5 minuten over en Nelleke onze lerares moedigde mij aan om nog even snel iets op papier te zetten. Ach waarom ook niet? Veel erger dan de gewillige zeemeermin kon het niet worden. Dus in 5 minuten even uit het hoofd een Haan geschilderd. Lekker grof opzetten, en de verf die er nog op mijn pallet lag even opmaken. Anders is zonde van de resterende verf. Ja dat is de calvinist in mij. Ik kan er niets aan doen. Vandaar dat de haan blauw is geworden en het gras roze. Exact de kleuren die ik nog over had op mijn schilders pallet. Het heeft dus niets met creativiteit te maken, maar wel met zuinigheid. Terwijl ik er toch makkelijk een verhaal van had kunnen maken dat we in Frankrijk leven. En het nationale symbool van Frankrijk is de Haan. Toevallig ook blauw. Maar nee, dat is niet mijn excuus.

_PAT1866


Niet eens heel erg slecht als je bedenkt dat dit in 5 minuten geschilderd is. Zit er vooruitgang in? Het zal toch niet. Ik heb toch geen talent? Nee, maar je moet wel veel oefenen. Dat roep ik ook altijd tegen mijn eigen cursisten. En prompt voel ik mij alsof ik een cursist van mijzelf ben. Niet fijn. Hoezo oefenen. Ik moet het gelijk kunnen. Ja maar zo werkt het nou net niet. En zo gaat de boeiende discussie met mij alter ego vrolijk verder in mij hoofd. Deze haan zorgde wel voor een openbaring. Die liet mij inzien dat iets heel eenvoudig en snel kan. Ja jammer, van die rode strepen rechts van de haan. Toch weer even doorgaan terwijl ik gewoon had moet stoppen. Nou ja, dat is ook weer een les. Zelfs binnen één les is er al iets van vooruitgang te bespeuren. En hoe slecht ik dan misschien ook wel ben, het maakt mij niet uit, want ik vind het ontzettend leuk. Met niets beginnen en zelf iets scheppen. Geweldig, ook al doen mijn dochters het waarschijnlijk nog steeds beter.

Week 2 schilderen van een kinderverhaal

_PAT1867


Ja, hier is van tevoren over nagedacht. Dit is een of ander kinderverhaaltje. Het echte verhaal is met een geit een hond en een haan. Die hebben elkaar nodig om iets in de verte te kunnen zien. Ze moeten dus samenwerken. Didactisch dus een heel erg verantwoord verhaal. Dat ik het verhaal schilder met een koe een varken en een haan is geen toeval. Mijn schoonvader is gek op varkens. Hij verzamelt min of meer naar vermogen kunst. Dus met mijn vooruitziende blik had ik het voornemen een echt verantwoord kunstwerk te maken. De beste man is jarenlang conrector op een grote scholengemeenschap geweest, dus iets wat didactisch verantwoord is moet wel bij hem scoren. En zoals gezegd is hij ook nog eens gek op varkens. Dus het kan haast niet missen dat hij zeker wel tig euro voor dit schilderij gaat bieden. Theoretisch is het een compleet verantwoord en doordacht schilderij. Helaas bleek de uitvoering toch een beetje achter te blijven. Ik ga dit schilderij hem nog niet eens voor zijn verjaardag cadeau geven. De verjaardag visite holt acuut allemaal de deur uit. Nee dat kan ik hem niet aandoen. Plus het feit dat als wij weer eens bij hun gaan logeren, hij iedere keer weer snel dit verantwoorde schilderij moet terug hangen aan de muur, net alsof het nooit van zijn plaats is geweest. En mijn schoonmoeder leegt even snel haar stofdoek over het schilderij heen. Alsof het nooit weg is geweest.

Maar hoe dan ook, ik zie vooruitgang. Ik bedoel je ziet toch duidelijk dat het een koe, varken en een haan zijn? Ik zie Willem van Hanegem wel eens met zijn schilderijen bij De Wereld Draait Door. Nou Willem schildert echt nog een stuk naïever dan ik hoor. En ik ben pas twee weken bezig.

Week 3 naakt schilderen
Ja waarom niet? Als je je beperkingen wilt ontdekken dan moet je het ook goed aanpakken. Een portret leek me nog iets te hoog gegrepen. Daarvan wist ik wel zeker dat het me niet zou gaan lukken. Dus dat is niet leuk. Als je toch al weet dat het ’t niet gaat worden, waarom zou je er dan aan beginnen. Maar met een naakt schilderij, hé waarom niet? Vrouwelijk vormen zijn mooi.

_PAT1862

Mijn lerares heeft enkele prachtige naakten aan de muur hangen en op de grond staan. Overal staan de meest prachtige werken. Om jaloers van te worden. Ik had bedacht dat Babs mijn model zou zijn. Ze kan immers toch al goed tekenen en schilderen, dus ze kan wel een lesje missen. Babs kreeg ik helaas niet uit de kleren. geen enkele belofte was goed genoeg. Dat ik nooit meer mijn sokken naast de wasmand zou gooien of een week lang haar nek en rug zou masseren. Zelfs die laatste werkte niet. Ik kan dus niets anders concluderen dan dat Babs ook geen enkel vertrouwen had in mijn schilderkunsten. En dit terwijl de schilderruimte toch echt goed verwarmd was. Daar kon het dus ook al niet aan liggen.
Als voorbeeld heb ik dus een schilderij aan de muur van mij lerares Nelleke Smit nageschilderd. Puur na apen. Nee moet ik dan zeggen. Dat was mijn inspiratie. Dat klinkt beter. Inspiratie een ander woord voor na apen. Nelleke had met haar versie er al iets heel mooi surrealistisch van gemaakt, nu ik nog. Met mijn beperkte schilderkunsten dat moet toch kunnen lukken?

Ik heb lang staan klooien op de borsten en het gezicht. Het voorbeeld schilderij laat ook niet duidelijk een gezicht zien. Maar hoe moet ik dat dan nog surrealischter maken dan dat het al is? Ik heb immers veel mindere capaciteiten dan mijn lerares. Help? Na veel geklooi, nieuwe kleuren, nieuwe schaduwen erin schilderen was ik uiteindelijk eigenlijk wel erg tevreden over de borsten. Ja ik weet het! De ene is veel groter dan de andere. Eh... mijn excuus? Dit is ook pas de eerste keer dat ik een naakt schilder! En verdraaid voor de eerste keer was ik zowaar echt wel tevreden. Ik vind het best wel mooi. Het is nog niet af. Ik moet nog het een en ander doen. Maar ik zie vooruitgang. Echt wel! Leve de vooruitgang en oefenen, heel veel oefenen.

Maar ja, helaas zijn mijn lessen nu voor 9 maanden afgelopen. Wordt vervolgd...