Digitale Fotografie Vakantie

Patrick Kijkt

Vroeger was alles moeilijker en zeker niet mooier of beter

Ik zit in de late zomer van mijn leven, nog net niet in de herfst. Maar de blaadjes beginnen voorzichtig te verkleuren. Vaker krijg ik oude(re) cursisten. En dan heb ik het ook over 70 plus. En eigenlijk fotografeer ik altijd langer dan dat mijn oudste cursist heeft gedaan. En ik ben pas net 60, maar ja wel heel vroeg begonnen en dus bergen met ervaring.

Praten over vroeger, met oudere cursisten, ligt altijd op de loer. De tijd dat we nog met film fotografeerden. Eén van mijn vaste vragen is dan heb je vroeger in de donkere kamer gestaan. Die vraag staat garant voor mij om erachter te komen tot hoever iemands kennis gaat. En niemand hoeft voor mij meer in een donkere kamer te gaan staan. Alsjeblieft niet. Die stank en al die slechte chemicaliën. Ik moet er niet meer aan denken.

Met iemand van pak hem beet 30 jaar oud kan ik het daar niet over hebben. De "oude lui" hebben dan ook wel eens de neiging om alles te verromantiseren. Vroeger was alles mooier. Nou echt niet! Niet met fotografie in ieder geval Vroeger was alles veel moeilijker. Fotografie is nog nooit zo makkelijk geweest. Vroeger was het moeilijker
De grote truc van een digitale camera is sinds 1995 dat er een lcd display opzit en een histogram. Die laten gelijk zien wat je zojuist hebt gemaakt. Het was destijds een soort magie en tegenwoordig is het iets wat fotografie zoveel makkelijker heeft gemaakt. Meteen resultaat zien en het meteen kunnen aanpassen. Dat is de grote truc van fotografie tegenwoordig. Behalve dan dat het inmiddels ook wel op een veel hoger niveau staat dan dat het ooit is geweest toen we nog met film fotografeerden.

Chateau-fotograaf groter

Bovenstaande foto is een hele belangrijke voor mij geweest. Ik heb er veel prijzen mee gewonnen en de foto en de expositie zijn de hele wereld over gegaan. Hij is destijds gemaakt met een Hasselblad SWC camera. Een camera die als je hem recht houdt ook echt alles recht fotografeert. Ook toen schoot ik een belichtingstrapje. Omdat het in de basis een hele moeilijke foto was om te maken. Hoge contrasten en het wit en zwart moesten goed doortekend zijn. En het moest ook best wel snel. Snel is in dot verband binnen twee minuten. Omdat we binnen alle kasteel bezoekers tegen hielden en buiten deden we dat ook. En daar was de directie van het kasteel niet zo blij mee, zacht gezegd.

De foto moest gewoon binnen twee minuten perfect zijn. Want met een foute of noem het slechte belichting stond je eindeloos te door-drukken en tegen te houden. Als je dat moest doen dan was je belichting echt niet goed. En dat kostte bergen met papier. En ook toen was papier al duur.

Bij het maken van bovenstaande foto was er geen tijd om even een polaroid te trekken. En ik had het geld daar niet voor. Dat zou dan weer vier gulden gekost hebben. per polaroid gekost hebben. En ten tijde van de bovenstaande foto was ik nog maar een arme student.

De belichting die je kon je meten met een lichtmeter. Maar dat wilde nog niet zeggen dat die aangeven belichting dan ook perse goed was. Dus om er zeker van te zijn schoot je een belichtingstrapje. Hier te leren direct al op mijn basiscursus. Het is de basis van echte fotografie. En die schoot je dan zo dat je dacht daarmee de problemen te lijf te kunnen gaan voor het moment als je in de donkere kamer deze foto moest gaan afdrukken. Hoe beter de belichting des te minder werk in de doka.

Kortom een heel proces in je hoofd wat vooraf ging aan het uiteindelijk afdrukken van een foto en ook al dat zelfde denk proces voordat je überhaupt maar een sluiterknop indrukte. Het was moeilijk en je moest heel veel kennis en inzage hebben. Het probleem van je onderwerp herkennen en inschatten. En wat je daarvoor nodig hebt qua belichting. Ook in de eventueel aan te passen ontwikkel tijden van je films. En dan maar hopen dat het goed was. Want echt zeker was je nooit.

Tegenwoordig is het zo makkelijk. Je kunt nu altijd zeker zijn dat je met een goede foto naar huis gaat. Het display laat het namelijk direct zien. Kom je dan toch nog met een foute foto thuis dan heb je niet goed gekeken. En zo simpel is het, maar nog steeds moeilijk voor velen. Vandaar dat er zoveel nawerkt wordt. Ben ik blij dat ik vroeger begonnen met fotografie. Het is nog nooit zo makkelijk geweest.

Ja en de onwetenden roepen dan als ze veel nabewerken dat er voeger in de donkere kamer ook doorgedrukt en tegengehouden werd. Dat is waar, maar wel met veel minder goede films, camera's en objectieven en nog belangrijker, bijna geen controle mogelijkheden. Nu met alle instellingen die in een camera aanwezig zijn, kleuren, contrasten, verzadiging, kleurstanden, lokaal contrast, ADL, DRO, witbalans met Kelvin waarden en ga zo maar door het wordt je nu erg makkelijk gemaakt.

Als je nu nog veel nabewerking nodig hebt dan mag je wel stellen dat je fotografie nog niet echt doorhebt. Misschien een pijnlijke constatering, sorry daarvoor. Makkelijker dan dat het nu is gaat niet worden. Je moet alleen wat keuzes maken en dan heb je voor jou de perfecte foto gemaakt. En vroeg moest je ook keuzes maken maar die waren door de afwezigheid van en LCD display en histogram niet goed te overzien. En nu wel.

Hopeloos bewerken


Laag je hier, laagje daar. Lokale selectie op het onderwerp, de welke lekker doordrukken…. en ga zo maar door. Witbalans wordt door 98% van de huidige fotografen sowieso pas achter bepaald. En dat is jammer. Want het heeft niets met fotografie te maken. Fotografie doe je met een camera en niet achter een computer ook al heb je die wel nodig. Maar niet om je foto beter te maken. Die moet gewoon al goed zijn. Want wat goed is hoeft niet verbeterd te worden.

Makkelijker dan dar fotografie nu is gaat het echt niet meer worden. Direct alles kunnen terugzien wat je aan het doen bent, superieure resoluties, superieure dynamisch bereik van vele camera's. En toch kom je er niet uit? Neem dan eens gewoon fotografies. Heel erg goed fotograferen is echt makkelijker dan je denkt.